(fot. brak)

Tajne Szyfry

           Zwoje z Qumran są dokumentem bezcennym pomagającym w zrozumieniu żydowskiej kultury z okresu przed ewangelicznego w 1947 roku.

            Wówczas wezwano archeologów i podjęto prace wykopaliskowe w Qumran w Murabba`at oraz w Mird.

            W kilkunastu różnych jaskiniach w których było około 500 aramejskich i hebrajskich manuskryptów, pisma Starego Testamentu i dokumenty wspólnot żydowskich.

            Pochodzenie niektórych datuje się na 250 rok p.n.e. Dokumenty ukryto w czasie powstania żydowskiego przeciwko Rzymianom w 66-70 roku n.e.

            Stary Testament Księga Jeremiasza (32,1;14) „To mówi Pan Zastępów: Weź te akta (…) i włóż je do naczynia glinianego, alby przetrwały wiele lat”.

            W 1945 roku w pobliżu miasta Nag Hammadi dwóch pasterzy natrafiło na gliniany dzban w którym znalazło się 13 ksiąg oprawionych w skórę.

            Księgi napisane były w starożytnym koptyjskim języku używanym w Egipcie.

Uczeni muzeum koptyjskiego w Kairze stwierdzili, że są to kopie starszych dzieł oryginalnie spisanych po grecku.

            Święte pisma należały do tradycji gnostycznej (wiedzy ezoterycznej) .

            52 oddzielne nakłady zawierały przekłady biblijne i różne teksty religijne.

            W Qumran znaleziono pamiątki pochodzące z 3500 roku p.n.e. takie jak np.: stare monety z okresu władcy Jana Hurkanusa.

            W Qumran odsłonięto ponad 1000 grobów, zespół klasztorny, sale konferencyjne, cysternę oraz labirynt akweduktów.

            W Qumran znaleziono także manuskrypty odwołujące się do: Księgi Rodzaju, Księgi Powtórzonego prawa, Księgi Wyjścia, Hioba, Izajasza i innych.

            Komentarze biblijne skrybowie skompilowali w taki sposób, że odnosiły teksty starotestamentowe do wydarzeń historycznych z ich własnych czasów.

            Można odnaleźć w komentarzach Psalmów oraz w Księgach Nahuma, Habakuka, Ozeasza.

            Technika takiego łączenia Starego Testamentu z pismami ery ewangelii opierała się głównie na wiedzy eschatologicznej – gdzie zwrotom, słowo przypisywano bardzo szczególne wręcz niezwykłe znaczenie mające współczesny sens.

            Jednak sen ten był czytelny tylko dla „wtajemniczonych” – tych którzy rozumieli szyfr.

            Wręcz po mistrzowsku Esseńczycy używali owego alegorycznego szyfru, występującego w tekstach biblijnych oraz opowieściach, które były poprzedzone słowami: „Ci którzy mają uszy ku słuchaniu”.

            Biblia miała być niezrozumiała dla Rzymian, stąd wzięło się jej podwójne znaczenie, z jednej strony miała być świętą księgą, dobrą nowiną, natomiast z drugiej zawierała ukryte informacje polityczne „I tak, gdy uczeni w piśmie mieli na myśli Rzymian to pisali o nich: Kittim – co było rzekomo nazwą Chaldejczyków ze Starego Testamentu lub nazwą ludów zamieszkujących wybrzeże Morza Śródziemnego.

            (Ha 1,6) „Lud srogi a gwałtowny, który wyprowadza się do odległych ziem, aby posiąść sadyby, które do niego nie należą.”

            Te zakamuflowane komunikaty miały za zadanie dotrzeć do wtajemniczonych, którzy umieli posługiwać się szyfrem.

            Praktycznie wiedza o tych szyfrach nie była dostępna aż do czasu gdy opublikowano zwoje z Qumran.

            Najbardziej dokładne materiały dotyczące szyfrów podała teolog doktor Barbara Thiering.

            Wykładowca uniwersytetu w Sydney, która jednoznacznie objaśniła szyfry.

            A więc: Odwołania do Babilonu wskazywały na Rzym, o Jezusie mówiono „Słowo Boże”, np. II list św. Pawła do Tymotena (2,9) „Słowo Boże nie jest związane”, czyli „Jezus nie został pojmany”.

            Rzymski cesarz – to lew fragment „uratowany z paszczy lewa” – oznaczało ucieczkę przed cesarzem lub jego żołnierzami.

            Słowo „biedny” – nie byli to ludzie bez środków do życia lecz ludzie z wyższych kręgów wspólnoty, specjalnie inicjowani i zobowiązani do oddania własności i dóbr.

            Tłum – to regionalny tetrarcha (czyli postać gubernatora).

            Wielość – to rządząca rada.

            Wielu – to głowa wspólnoty celibatycznej.

             Dzieci – to nowicjusze w kręgach religijnej władzy.

            Droga – była doktrynalnym tematem wspólnoty, a znający drogę byli „Dziećmi światłości”.

            Ślepi – to ludzie nie dopuszczeni do „drogi” dlatego nie widzieli „światłości”.

            Trędowaci – często odnosiło się do tych, którzy zostali odrzuceni przez wspólnotę lub nie przeszli inicjacji do wyższego stopnia wspólnoty.

            Teksty o „uzdrawianiu ślepca” lub o „uzdrawianiu trędowatego” odnosiły się do konkretnego procesu nawracania „Ku Drodze”.

            Nieczysty – poganin, nieobrzezany.

            Chory – człowiek, który jest w kapłańskiej bądź też publicznej niełasce.

            Powstanie z martwych – zachodziło wtedy gdy takiemu człowiekowi została zniesiona ekskomunika.

            I tak z pozoru zwykłe fragmenty zaczęły nabierać innego sensu po zastosowaniu szyfru.

            Stosując alegorię, metaforę, symbol, porównanie, pseudonim oraz definicję sekciarską przekazywano informację dla tych „którzy mieli uszy ku słuchaniu”.

            Był to „język ezoteryczny” dobrze znany w czasach Nowego Testamentu w którym na przemian pojawiały się” chleby, kruki, chmury, ryby, owoce, wielbłądy, gołębie i inne słowa tworzące szyfr.

            Wysokie owe znaczenia miały swoje desygnaty, gdyż wskazywały konkretnych ludzi jak np. dzisiaj mówimy rekiny, anioły – ludzie, gwiazdy - ludzie filmy, estrady.

            Niektóre z tych ezoterycznych terminów miały specjalne odniesienia do tradycji Starego Testamentu.

            „Światłością” nazywano doktrynę wskazującą kierunek postępowania wspólnoty; natomiast „Światłość” była reprezentowana przez osobistości wysokiej rangi (prorok, król, kapłan), która posiadała także tytuły osobiste „chwała” „Królestwo” i „władza”.

            „Ojciec” – był to człowiek Stojący najwyżej w hierarchii Klerykalnej i miał on dwóch następców, nazywanych „synem” i „duchem”.

Magdala