> Strona gwna > Artyku³y > Watykan > BOG NAZYWA KLER RELIGII RZYMSKO –KATOLICKIEJ - BESTYJA
Artyku³y
Semper invicta

8598 - WyświetleńTajne Szyfry Biblii
4679 - WyświetleńDogmaty – Przedmowa

BOG NAZYWA KLER RELIGII RZYMSKO –KATOLICKIEJ - BESTYJA
Data 25/12/2014 01:01  Autor Andrzej Struski  Klikni 979  Jzyk Polish
 

 



 W zwi±zku ze ¶wiêtami Bo¿ego Narodzenia i w odniesieniu do sprawy,¿e Watykan przez 2000 lat kpi³ sobie z Potrzeb Boga i z ludzi na Ziemi, nadszed³ Czas Jego Os±dzenia. 

W Imieniu Boga i z Jego Woli przesy³am Wam Wszystkim poni¿szy tekst:
BÓG NAZYWA KLER RELIGII RZYMSKO –KATOLICKIEJ - BESTYJ¡.
B.G.
III. 18. - a oczy twoje nama¿ ma¶ci± wzrok naprawiaj±c±, aby¶ widzia³.
B.G.
XIII. 1. - I widzia³em bestyjê wystêpuj±c± z morza, maj±c± siedm g³ów i rogów dziesiêæ; a na rogach jej by³o dziesiêæ koron, a na g³owach jej imiê blu¼nierstwa.
W s³owach; - „I widzia³em bestyjê wystêpuj±c± z morza, „jest ukryta kluczowa informacja. W³a¶ciwe odczytanie tej zaszyfrowanej informacji posiada fundamentalne znaczenie, dla odczytania wszystkich pozosta³ych zaszyfrowanych a tre¶ci Apokalipsy informacji od Boga. Odczytania w takim znaczeniu, w jakim Bóg je nam przekaza³.
W tre¶ci wersetu jest zaszyfrowanych 5 tajemnic.
1. Bestyja wystêpuj±ca z morza
2. Bestyja maj±ca siedem g³ów
3. Bestyja maj±ca rogów dziesiêæ
4. Tajemnica koron na rogach
5. Na siedmiu g³owach Bestyji imiê blu¼nierstwa
1.Bestyja wystêpuj±ca z morza
Pytanie; Jak wygl±da³a, lub co reprezentowa³a bestyja, któr± w widzeniu, ukazano ¦w. Janowi?
W pierwszych s³owach dotycz±cych bestyji, ¦w. Jan napisa³; „I widzia³em bestyjê wystêpuj±c± z morza,”.
On ju¿ j± widzi, ale zanim opisze jej cechy, wskazuje nam miejsce i charakter jej wyst±pienia, czyli czynno¶æ, jak± sama bestyja wykonuje.
Wed³ug tego, co jest napisane w wersecie, bestyja wystêpuje z morza.
Pytanie; - Z jakiego morza wystêpuje bestyja?
Czasownik „wystêpowaæ” nie dotyczy wody. Z wody nie mo¿na wyst±piæ. Na pomoc w odszyfrowaniu tej tajemnicy przychodzi nam, inny werset z Apokalipsy.
W XVII rozdziale s± spisane wersety, które wyja¶niaj± zaszyfrowane informacje dotycz±ce Watykanu, kap³anów i religii.
B.G.
XVII. 15. - „I rzek³ mi: Wody, które¶ widzia³, gdzie wszetecznica siedzi, s± ludzie i zastêpy, i narody, i jêzyki.”
W tym wersecie jest zapisane stwierdzenie: „Wody, które¶ widzia³, s± ludzie i zastêpy, i narody, i jêzyki.” Takie stwierdzenie wyja¶nia kwestiê z pierwszej tajemnicy wersetu XIII. 1., Która odnosi siê do warunków, lub okoliczno¶ci, z czego wystêpuje bestyja?
Zwrot; - „I widzia³em bestyjê wystêpuj±c± z morza, „ jest kontekstem do zwrotu; - „Wody, które¶ widzia³”. Zarówno s³owo; - „morze” jak i s³owo; - „wody” mówi± o tym samym, mówi± o miejscu, warunkach, lub o ¶rodowisku, z jakiego wystêpuje bestyja. W dalszym kontek¶cie zwrot; - „Wody, które¶ widzia³, s± ludzie i zastêpy, i narody, i jêzyki.” Wnosi wyja¶nienie, - ¿e to morze i te wody symbolizuj± ludzi.
Z kolei ludzie s± tu podzieleni na grupy wed³ug okre¶lonych cech.
1. Narody – ludzie ró¿nych narodowo¶ci.
2. Zastêpy – ludzie w Narodach/Pañstwach w zebranych grupach (nie s± to ca³e Narody tylko wspólnoty).
3. Jêzyki – W tym wspólnym „morzu/wodach” w tych wspólnotach ró¿nonarodowych, ludzie mówi± ró¿nymi jêzykami, lecz zgormadzeni s± pod jednym sztandarem.
¦w. Jan w widzeniu zobaczy³ miêdzynarodow±, wielojêzyczn± spo³eczno¶æ, z której to spo³eczno¶ci, z jej ¶rodowiska, wystêpuje bestyja.
Ta bestyja z widzenia, któr± ¦w. Jan opisuje, jest szczególn± postaci±, lub grup± szczególnych osób, jakie wystêpuj± przed front, przed oblicze, wskazywanej tu, spo³eczno¶ci.
W tym momencie ju¿ wiemy, ¿e bestyja jest symbolem w±skiej grupy spo³ecznej, reprezentuj±cej opisan± tu spo³eczno¶æ kap³anów, jako pasterzy szerokich rzesz wiernych. Spo³eczno¶æ o tak szerokich cechach miêdzynarodowych, jest wyj±tkowym zbiorem ludzkim. Ta spo³eczno¶æ religijna jest wskazana w tre¶ci Apokalipsy a tym samym, w procesie dowodowym, uzyskujemy dodatkowe informacje o cechach charakteru symbolizowanego bestja szyfru. Apokalipsa w ca³ej swojej tre¶ci odnosi siê do spraw zwi±zanych z Jezusem Chrystusem i w taki sposób jej tre¶æ dotyczy wy³±cznie spraw chrystusowych. Takie konteksty ostatecznie wyja¶niaj± pierwsz± tajemnicê wersetu i inne tajemnice Apokalipsy. Ta postac, która wystêpuje z morza, musi byæ ¶ci¶le zwi±zana ze sprawami Jezusa Chrystusa.
¦w. Jan w widzeniu mia³ pokazan± spo³eczno¶æ kap³anów chrze¶cijañskich, wystêpuj±cych przed front wiernych katolickich, ca³kowicie zwi±zanych z Watykanem.
Bestyja - to s³owo szyfr, dla przedstawiania kap³anów religii rzymsko - katolickiej.

2. Bestyja maj±ca siedem g³ów
Druga tajemnica tego wersetu a raczej tajemnica kap³anów symbolizowanych s³owem bestyja, jest zwi±zana z okre¶leniem; - „siedem g³ów”.
W tre¶ci Apokalipsy liczba siedem pe³ni rolê klucza i symbolizuje to, co pochodzi z Nieba, lub od Boga. Symbolizuje rzeczy maj±ce pozytywn± warto¶æ.
Zastosowany tu, klucz; - „siedem g³ów” w swoim drugim cz³onie – s³owo g³owa - oznacza rzeczy zwi±zane z intelektem cz³owieka. W powi±zani oba s³owa klucza mówi± o intelekcie kap³anów katolickich. Sprawy zwi±zane z intelektem, dotycz±ce bestyji, czyli kap³anów chrze¶cijañskich, to sprawy zwi±zane z niebem, z Bogiem - Ojcem Jezusa Chrystusa i z samym Jezusem. O tego typu sprawach mówi szyfr „siedem g³ów”.
Reasumuj±c informacje zawarte w dwóch pierwszych tajemnicach wersetu, mo¿emy wyci±gn±æ wniosek, ¿e wskazywana bestyja to szyfr mówi±cy o kap³anach kultu, zwi±zanego z Jezusem Chrystusem.
3. Bestyja maj±ca rogów dziesiêæ
Druga tajemnica dotyczy³a intelektu cz³owieka i by³a zaszyfrowana w s³owach ”siedem g³ów” a trzecia z kolei tajemnica, jest ukryta w s³owach „rogów dziesiêæ”. Liczebnik 10 nie mo¿e wskazywaæ rzeczywistych, czyli fizycznych rogów jest, wiêc szyfrem dotycz±cym tej tajemnicy.
W tre¶ci Apokalipsy istniej± wersety kontekstowe uzupe³niaj±ce informacje, które dotycz± „dziesiêciu rogów”.
B.G.
XVII. 12. - A dziesiêæ rogów, które¶ widzia³, jest dziesiêæ królów, którzy królestwa jeszcze nie wziêli; ale wezm± moc jako królowie, na jednê godzinê z bestyj±.
Zwrot; - „A dziesiêæ rogów, które¶ widzia³, jest dziesiêæ królów”, „dziesiêæ królów” przedstawia te „rogi”, jako rzecz, która posiada pozytywn± warto¶æ. Ju¿ w podstawowym wersecie 1 z XIII rozdz. istnieje zwrot, który mówi o koronach, cyt.; - a na rogach jej by³o dziesiêæ koron” tymi s³owami informuje nas, ¿e tajemnica dotycz±ca „dziesiêciu rogów” mówi o rzeczy pozytywnej.
Wed³ug tre¶ci zawartej w tych cytatach, „rogi” s± zaszyfrowan± informacj± i mówi± o rzeczy, lub dziesiêciu rzeczach, które posiadaj±, lub powinny posiadaæ w³adzê, lub moc równ± w³adzy królewskiej.
Kolejna informacja; - „którzy królestwa jeszcze nie wziêli; „ mówi, ¿e te 10 rzeczy, które posiadaj± status w³adzy królewskiej, jeszcze swej w³adzy i mocy nie wziê³y, lub nie u¿y³y.
W ostatniej zwrotach tego wersetu; - „ale wezm± moc, jako królowie, na jednê godzinê z bestyj±.”, Jest ujêta informacja, która mówi, ¿e ta moc zostanie u¿yta, ¿e te tajemnicze rzeczy, lub postacie j± wezm±.
Zwrot; - „ale wezm± moc, jako królowie” ukazuje nam r±bek charakteru tych tajemniczych rzeczy, lub postaci. Z poprzednich dwóch tajemnic pierwszego wersetu wynika, ¿e dziesiêæ rogów jest bezpo¶rednio po³±czone z siedmioma g³owami. Z kolei siedem g³ów s± zwi±zan± z Jezusem Chrystusem, intelektualn± warto¶ci± kap³anów chrze¶cijañskich.
W s³owach; - „wezm± moc”, jest informacja, ¿e to nie kap³ani dadz± im moc a wrêcz przeciwnie, wymusz± uzyskanie tej mocy na kap³anach.
4. Tajemnica koron na rogach
B.G.
XVII. 13. - Ci jedn± radê maj± i moc, i zwierzchno¶æ swojê bestyi podadz±.
Okre¶lenie zawarte w s³owach; - „Ci jedn± radê maj± i moc, „ mówi, ¿e te dziesiêæ rzeczy, posiadaj± indywidualny charakter dziesiêciu postaci, maj± jedn± radê i dysponuj± moc±.
W s³owach; - „Ci jedn± radê maj±” istnieje informacja, ¿e ka¿da postaæ (Ci, lub one) ma jedn± radê. Z tego wynika, ¿e dziesiêæ postaci to, 10 rad, albo dziesiêæ postaci to, dziesiêæ przykazañ.
Zwrot ten; - „i zwierzchno¶æ swojê bestyi podadz±.” Ten zwrot, jako kolejna informacja potwierdza, ¿e dziesiêæ rogów to nic innego jak dziesiêæ rad a dziesiêæ rad to w chrze¶cijañstwie, Dziesiêæ Przykazañ Bo¿ych? Posiadaj± one, te przykazania, lub rady, naturaln± zwierzchno¶æ nad kap³anami chrze¶cijañskimi.
Tê zwierzchno¶æ im podadz±, czyli wnios± w³asnym tekstem i tre¶ci± w nim zawart±, nakazy postepowania dla kap³anów. Dla tych kap³anów, którzy zrozumiej± istotê chrze¶cijañskiego blu¼nierstwa w stosunku do potrzeb Boga i postanowi± zmieniæ swoje ¿ycie osobiste i kap³añskie, przyjmuj±c Dziesiêæ Przykazañ Bo¿ych, jako nakazy dla siebie. Stosuj±c we w³asnym ¿yciu rady Boga, jakie istniej± w przykazaniach, stan± siê widocznym wzorem dla innych ludzi. W tym momencie „na rogi” – Przykazania, wróc± korony.
Wskazanie na dziesiêæ rogów, które symbolizuj± Dziesiêæ Przykazañ Bo¿ych, jako na rzeczy posiadaj±ce w³adzê i moc królewsk±, jest ca³kowicie uzasadnione. Dziesiêæ Przykazañ Bo¿ych posiada w³a¶nie taki status spo³eczny w odniesieniu do potrzeb Boga.
5. Na siedmiu g³owach Bestyji imiê blu¼nierstwa
B.G.
XVII. 16. - A dziesiêæ rogów, które¶ widzia³ na bestyi, ci BÓG NAZYWA KLER RELIGII RZYMSKO – KATOLICKIEJ - BESTYJ¡.
B.G.
III. 18. - a oczy twoje nama¿ ma¶ci± wzrok naprawiaj±c±, aby¶ widzia³.
B.G.
XIII. 1. - I widzia³em bestyjê wystêpuj±c± z morza, maj±c± siedm g³ów i rogów dziesiêæ; a na rogach jej by³o dziesiêæ koron, a na g³owach jej imiê blu¼nierstwa.
W s³owach; - „I widzia³em bestyjê wystêpuj±c± z morza, „jest ukryta kluczowa informacja. W³a¶ciwe odczytanie tej informacji posiada fundamentalne znaczenie dla odczytania wszystkich pozosta³ych informacji od Boga w takim znaczeniu, w jakim On nam je przekaza³.
W tre¶ci wersetu jest zaszyfrowanych 5 tajemnic.
6. Bestyja wystêpuj±ca z morza
7. Bestyja maj±ca siedem g³ów
8. Bestyja maj±ca rogów dziesiêæ
9. Tajemnica koron na rogach
10. Na siedmiu g³owach Bestyji imiê blu¼nierstwa
1.Bestyja wystêpuj±ca z morza
Pytanie; Jak wygl±da³a, lub co reprezentowa³a bestyja, któr± w widzeniu, ukazano ¦w. Janowi?
W pierwszych s³owach dotycz±cych bestyji ¦w. Jan napisa³; „I widzia³em bestyjê wystêpuj±c± z morza,”.
On ju¿ j± widzi, ale zanim opisze jej cechy, wskazuje nam miejsce i charakter jej wyst±pienia, czyli czynno¶æ, jak± sama bestyja wykonuje.
Wed³ug tego, co jest napisane w wersecie, bestyja wystêpuje z morza.
Pytanie; - Z jakiego morza ona wystêpuje?
Czasownik „wystêpowaæ” nie dotyczy wody. Z wody nie mo¿na wyst±piæ. Na pomoc w odszyfrowaniu tej tajemnicy przychodzi nam, inny werset z Apokalipsy.
W XVII rozdziale s± spisane wersety, które wyja¶niaj± zaszyfrowane informacje dotycz±ce Watykanu, kap³anów i religii.
B.G.
XVII. 15. - „I rzek³ mi: Wody, które¶ widzia³, gdzie wszetecznica siedzi, s± ludzie i zastêpy, i narody, i jêzyki.”
W tym wersecie jest zapisane stwierdzenie: „Wody, które¶ widzia³, s± ludzie i zastêpy, i narody, i jêzyki.” Takie stwierdzenie wyja¶nia kwestiê z pierwszej tajemnicy wersetu XIII. 1., Która odnosi siê do warunków, lub okoliczno¶ci, z czego wystêpuje bestyja.
Zwrot; - „I widzia³em bestyjê wystêpuj±c± z morza, „ jest kontekstem do zwrotu; - „Wody, które¶ widzia³”. Zarówno s³owo; - „morze” jak i s³owo; - „wody” mówi± o tym samym, mówi± o miejscu, warunkach, lub o ¶rodowisku, z jakiego wystêpuje bestyja. W dalszym kontek¶cie zwrot; - „Wody, które¶ widzia³, s± ludzie i zastêpy, i narody, i jêzyki.” Wyja¶nia, ¿e to morze i te wody symbolizuj± ludzi.
Z kolei ludzie s± tu podzieleni na grupy wed³ug okre¶lonych cech.
1. Narody – ludzie ró¿nych narodowo¶ci.
2. Zastêpy – ludzie w Narodach/Pañstwach w zebranych grupach (nie s± to ca³e Narody tylko wspólnoty).
3. Jêzyki – W tym wspólnym „morzu/wodach” w tych wspólnotach ró¿nonarodowych, ludzie mówi± ró¿nymi jêzykami, lecz zgormadzeni s± pod jednym sztandarem.
¦w. Jan w widzeniu zobaczy³ miêdzynarodow±, wielojêzyczn± spo³eczno¶æ, z której to spo³eczno¶ci, z jej ¶rodowiska, wystêpuje bestyja.
Ta bestyja z widzenia, któr± ¦w. Jan opisuje, jest szczególn± postaci±, lub grup± szczególnych osób, jakie wystêpuj± przed front, przed oblicze, wskazywanej tu, spo³eczno¶ci.
W tym momencie ju¿ wiemy, ¿e bestyja jest symbolem w±skiej grupy spo³ecznej, reprezentuj±cej opisan± tu spo³eczno¶æ. Spo³eczno¶æ o tak szerokich cechach miêdzynarodowych, jest wyj±tkowym zbiorem ludzkim. Taka spo³eczno¶æ opisana w tre¶ci Apokalipsy, uzyskuje dodatkowe cechy. Apokalipsa mówi o religii zwi±zanej z Jezusem Chrystusem, co ostatecznie wyja¶nia pierwsz± tajemnicê wersetu.
¦w. Jan w widzeniu mia³ pokazan± spo³eczno¶æ kap³anów chrze¶cijañskich zwi±zanych z Watykanem.
Bestyja - to s³owo szyfr, dla przedstawiania kap³anów religii rzymsko - katolickiej.

2. Bestyja maj±ca siedem g³ów
Druga tajemnica tego wersetu a raczej tajemnica kap³anów symbolizowanych s³owem bestyja, jest zwi±zana z okre¶leniem; - „siedem g³ów”.
W tre¶ci Apokalipsy liczba siedem pe³ni rolê klucza i symbolizuje to, co pochodzi z Nieba, lub od Boga. Symbolizuje rzeczy maj±ce pozytywn± warto¶æ.
Zastosowany tu, klucz; - „siedem g³ów” w swoim drugim cz³onie – s³owo g³owa - oznacza rzeczy zwi±zane z intelektem cz³owieka. W powi±zani oba s³owa klucza mówi± o intelekcie kap³anów katolickich. Sprawy zwi±zane z intelektem, dotycz±ce bestyji, czyli kap³anów chrze¶cijañskich, to sprawy zwi±zane z niebem, z Bogiem - Ojcem Jezusa Chrystusa i z samym Jezusem. O tego typu sprawach mówi szyfr „siedem g³ów”.
Reasumuj±c informacje zawarte w dwóch pierwszych tajemnicach wersetu, mo¿emy wyci±gn±æ wniosek, ¿e wskazywana bestyja to szyfr dla kap³anów kultu zwi±zanego z Jezusem Chrystusem.
P.S. 7 sakramentów ¶wiêtych, 7 grzechów g³ównych,
B.G.
XVII. 9. - Tuæ jest rozum maj±cy m±dro¶æ: Te siedm g³ów s± siedm gór, na których ta niewiasta siedzi.
3. Bestyja maj±ca rogów dziesiêæ
Druga tajemnica siedem g³ów a trzecia z kolei to, rogów dziesiêæ. Liczebnik 10 nie mo¿e wskazywaæ rzeczywistych, czyli fizycznych rogów jest, wiêc szyfrem dotycz±cym kolejnej tajemnicy.
W tre¶ci Apokalipsy sa zapisane 3 wersety uzupe³niaj±ce informacje, dotycz±ce dziesiêciu rogów.
B.G.
XVII. 12. - A dziesiêæ rogów, które¶ widzia³, jest dziesiêæ królów, którzy królestwa jeszcze nie wziêli; ale wezm± moc jako królowie, na jednê godzinê z bestyj±.
Zwrot; - „A dziesiêæ rogów, które¶ widzia³, jest dziesiêæ królów, „ przedstawia te rogi, jako rzecz, która posiada pozytywn± warto¶æ. Ju¿ w podstawowym wersecie 1 z XIII rozdz. istnieje zwrot, który mówi o koronach, cyt.; - a na rogach jej by³o dziesiêæ koron”.
Wed³ug tre¶ci zawartej w tych cytatach, rogi s± zaszyfrowan± informacj± i mówi± o rzeczy, lub dziesiêciu rzeczach, które posiadaj±, lub powinny posiadaæ w³adzê, lub moc równ± w³adzy królewskiej.
Kolejna informacja; - „którzy królestwa jeszcze nie wziêli; „ mówi, ¿e te 10 rzeczy, które posiadaj± status w³adzy królewskiej, jeszcze swej w³adzy i mocy nie wziê³y, lub nie u¿y³y.
W ostatniej zwrotach tego wersetu; - „ale wezm± moc, jako królowie, na jednê godzinê z bestyj±.”, Jest ujêta informacja, która mówi, ¿e ta moc zostanie u¿yta, ¿e te tajemnicze rzeczy j± wezm±.
Zwrot; - „ale wezm± moc, jako królowie” ukazuje nam r±bek charakteru tych tajemniczych rzeczy. Z poprzednich dwóch tajemnic pierwszego wersetu wynika, ¿e dziesiêæ rogów jest bezpo¶rednio po³±czone z siedmioma g³owami. Z kolei g³owy s± zwi±zan± z Jezusem Chrystusem, intelektualn± warto¶ci± kap³anów chrze¶cijañskich.
W s³owach; - „wezm± moc”, jest informacja, ¿e to nie kap³ani dadz± im moc a wrêcz przeciwnie, wymusz± uzyskanie tej mocy na kap³anach.
4. Tajemnica koron na rogach
B.G.
XVII. 13. - Ci jedn± radê maj± i moc, i zwierzchno¶æ swojê bestyi podadz±.
Okre¶lenie zawarte w s³owach; - „Ci jedn± radê maj± i moc, „ mówi, ¿e te dziesiêæ rzeczy posiadaj± indywidualny charakter postaci, maj± jedn± radê i dysponuj± moc±.
W s³owach; - „Ci jedn± radê maj±” istnieje informacja, ¿e ka¿da postaæ (Ci, lub one) ma jedn± radê. Z tego wynika, ¿e dziesiêæ postaci to, 10 rad, albo dziesiêæ postaci to, dziesiêæ przykazañ.
Zwrot ten; - „i zwierzchno¶æ swojê bestyi podadz±.” Jako kolejna informacja potwierdza, ¿e dziesiêæ rogów to nic innego jak dziesiêæ rad a dziesiêæ rad to w chrze¶cijañstwie, Dziesiêæ Przykazañ Bo¿ych? Posiadaj± one, te przykazania, lub rady, naturaln± zwierzchno¶æ nad kap³anami chrze¶cijañskimi.
Tê zwierzchno¶æ im podadz±, czyli wnios± w³asnym tekstem i tre¶ci± w nim zawart±, nakazy postepowania dla kap³anów. Dla tych kap³anów, którzy zrozumiej± istotê chrze¶cijañskiego blu¼nierstwa w stosunku do potrzeb Boga i postanowi± zmieniæ swoje ¿ycie osobiste i kap³añskie, przyjmuj±c Dziesiêæ Przykazañ Bo¿ych, jako nakazy dla siebie. Stosuj±c we w³asnym ¿yciu rady Boga, jakie istniej± w przykazaniach, stan± siê widocznym wzorem dla innych ludzi. W tym momencie „na rogi” – Przykazania, wróc± korony.
Wskazanie na dziesiêæ rogów, które symbolizuj± Dziesiêæ Przykazañ Bo¿ych, jako na rzeczy posiadaj±ce w³adzê i moc królewsk±, jest ca³kowicie uzasadnione. Dziesiêæ Przykazañ Bo¿ych posiada taki status spo³eczny w odniesieniu do potrzeb Boga.
5. Na siedmiu g³owach Bestyji imiê blu¼nierstwa
B.G.
XVII. 16. - A dziesiêæ rogów, które¶ widzia³ na bestyi, ciæ w nienawi¶ci mieæ bêd± wszetecznicê i uczyni± j± spustoszon± i nag±, i cia³o jej bêd± je¶æ, a sam± ogniem spal±.
Stwierdzenie Boga; - „A dziesiêæ rogów, które¶ widzia³ na bestyi, ciæ w nienawi¶ci mieæ bêd± wszetecznicê” mówi, ¿e Dziesiêæ Przykazañ Bo¿ych w nienawi¶ci mieæ bêdzie Wszetecznicê, – czyli Watykan. W innej odmianie tej informacji od Boga, mo¿emy przeczytaæ, ¿e Dziesiêæ Przykazañ Bo¿ych nienawidzi kleru watykañskiego.
U¿ycie przez Boga s³owa „w nienawi¶ci”, pokazuje nam jak bardzo blu¼ni kler watykañski przeciwko potrzebom Boga i do jakiego stopnia Bóg obci±¿a tych kap³anów k³amstwem przeciwko boskim potrzebom. (W tym miejscu nale¿y zwróciæ uwagê na fakt, ¿e w Niebie nie istnieje forma emocjonalnego postêpowania w stanie nienawi¶ci.) Ujête tu, przez Boga, okre¶lenie – „w nienawi¶ci mieæ bêd± wszetecznicê” mia³o na celu pokazanie stanu negatywnej oceny Boga dla k³amstw g³oszonych w naukach chrze¶cijañskich ze wskazaniem na watykañskie a dotycz±cych potrzeb Boga.
Najwa¿niejsz± kwesti±, z której wynika nienawi¶æ Dziesiêciu Przykazañ do kleru chrze¶cijañskiego a tym samym, „nienawi¶æ” samego Boga do tego kleru, jest z³amanie przez kap³anów nakazu Boga. Przykazania wraz z tre¶ci± na tablicach przes³anych Moj¿eszowi, mia³y dodatkow± informacjê, która dotyczy³a sposobu ich zastosowania.
Bóg rozkaza³, by Dziesiêæ Przykazañ, które przes³a³ na tablicach, zastosowali w swoim ¿yciu W³adcy i Kap³ani. Nakazy zawarte na tablicach nie mia³y byæ wymuszane do stosowania na spo³eczno¶ci.
W efekcie przyjêcia nakazów przez kap³anów, zawarte w ich tre¶ci - rady, wymusi³yby wzorowe ¿ycie stosuj±cych przykazania kap³anów i w³adców. Tym samym, te postacie, bêd±ce na spo³ecznym „¶wieczniku”, by³yby doskona³ym i widocznym, jak równie¿ zrozumia³ym wzorem do na¶ladowania dla innych ludzi. Je¿eli kto¶ chcia³by ¿yæ wed³ug wzoru, jaki pokazywaliby, stosuj±cy te boskie rady kap³ani, móg³by braæ z nich przyk³ad. Ale w zamy¶le Boga, nie istnia³ nakaz stosowania tych rad, dla spo³eczno¶æ. Przyjêcie przez ludzi, takiego sposobu ¿ycia, jaki prezentowaliby kap³ani stosuj±cy rady, by³o wed³ug Boga dobrowolne. Je¿eli komu¶, taki sposób ¿ycia by siê spodoba³, móg³by go przyj±æ dla siebie. Skuteczno¶æ zastosowana spo³ecznego rad zawartych w przykazaniach, zale¿na by by³a, od jako¶ci ¿ycia kap³anów je stosuj±cych.
Kap³ani utajnili ten rozkaz Boga, uznaj±c go za zbyt trudny do wykonania. W zamian, ju¿ znane publicznie rady istniej±ce na tablicach, które Moj¿esz otrzyma³ od Boga, postanowili zmanipulowaæ i zastosowaæ, jako element kultu religijnego. Nakaz stosowania Dziesiêciu Przykazañ Bo¿ych dla wiernych by³ rozwi±zaniem bêd±cym w sprzeczno¶ci, z jednoznacznym zaleceniem Boga.
Taki blu¼nierczy sposób zastosowania Dziesiêciu Przykazañ Bo¿ych, by³ metod± wyj¶cia z obowi±zku nadanego przez Boga. Wyj¶cie z trudnej sytuacji, wymy¶lone przez leniwych kap³anów by³o sposobem wrogim, w stosunku do potrzeb Boga, by³o blu¼nierstwem.
Zwyk³y cz³owiek, nie podejmuje siê s³u¿by bo¿ej a tym samym, nie posiada odpowiedniego charakteru, woli i obowi±zku, jak równie¿ osobistej determinacji do ¿ycia w nakazywany przez Boga sposób. Nakazy zawarte w przykazaniach taki cz³owiek móg³, ale nie musia³ stosowaæ. Kap³an, który podejmuje siê s³u¿by bo¿ej powinien po¶wiêciæ swoje ¿ycie w spo³eczeñstwie dla potrzeb Boga. Jedynym w³a¶ciwym sposobem takiego po¶wiêcenia dla Boga, jest wzór ¿ycia rodzinnego, wed³ug nakazów zawartych w przykazaniach.
Kap³ani mieli ¿yæ we w³asnych rodzinach i stosuj±c nakazy Boga, byæ wzorem postepowania dla innych. Inni jak by chcieli, lub gdyby im siê ten wzór podoba³, mogliby równie¿ go zastosowaæ.
Niestety, kap³ani w my¶l nakazu Boga nie post±pili a tym samym, przykazania nie mog³y wzi±æ swego królestwa i mocy i rady. Kler watykañski, post±pi³ jeszcze dalej na drodze blu¼nierstwa przeciw Bogu. Nie tylko, ¿e nie stosuje Dziesiêciu Przykazañ we w³asnym ¿yciu, to jeszcze dodatkowo usun±³ on instytucjê ma³¿eñstwa kap³anów, wprowadzaj±c celibat. Celibat i pomijanie obowi±zku stosowania przykazañ przez kap³anów, jest podwójnym blu¼nierstwem w stosunku do potrzeb Boga, i w stosunku do samego Boga.
Kolejny zwrot; - „i uczyni± j± spustoszon± i nag±, „ mówi nam, ¿e spo³eczne zrozumienie blu¼nierstwa kap³anów wzglêdem Boga, ca³kowicie zdegraduje ich pozycjê s³ugi bo¿ego i po¶rednika do Boga.
Blu¼nierstwo wynikaj±ce ze sposobu zastosowania przykazañ, poznane publicznie, spowoduje sytuacjê wskazan± w tym zwrocie; - „i cia³o jej bêd± je¶æ, a sam± ogniem spal±.” Cia³o jej bêd± je¶æ, oznacza, ¿e wszystkie stosowane dogmaty i doktryny katolickie zostan± publicznie os±dzone. A sam± ogniem spal±, oznacza, ¿e kap³ani odarci ze szat k³amstwa wzglêdem Boga, bêd± palic siê ze wstydu przed w³asnymi wiernymi.
B.G.
XVII. 1. - I przyszed³ jeden z siedmiu Anio³ów, którzy mieli siedm czasz, i rzek³ do mnie, mówi±c mi: Chod¼, oka¿ê ci os±dzenie onej wielkiej wszetecznicy, która siedzi nad wodami wielkiemi,
W zdaniu; - „Chod¼, oka¿ê ci os±dzenie onej wielkiej wszetecznicy, która siedzi nad wodami wielkiemi, „ jest zawarta informacja, która przedstawia postac „wszetecznicy”, jako symbolu skrywaj±cego Watykan. Wody w tre¶ci Apokalipsy symbolizuj± spo³eczno¶æ wiernych chrze¶cijañskich. Siedz±ca nad nimi wszetecznica jest stolic± tej spo³eczno¶ci.
B.G.
XVII. 3. - I odniós³ miê na puszczê w duchu. I widzia³em niewiastê siedz±c± na szar³atnoczerwonej bestyi, pe³nej imion blu¼nierstwa, która mia³a siedm g³ów i dziesiêæ rogów.
W tym zdaniu; - „I widzia³em niewiastê siedz±c± na szar³atnoczerwonej bestyi, pe³nej imion blu¼nierstwa, która mia³a siedm g³ów i dziesiêæ rogów” istniej± informacje dokumentuj±ce wskazania na istnienie blu¼nierstwa kleru chrze¶cijañskiego i watykañskiego. Niewiasta – Stolica Apostolska, siedz±ca na bestyji – klerze katolickim, tworzy wspólnotê warto¶ci. Wszetecznica – Watykan, poprzez Niewiastê – w³adze Watykanu ze spo³eczno¶ci± kleru chrze¶cijañskiego i wszyscy s± pe³ni blu¼nierstwa.
Dowodowym wskazaniem jest po³±czenie niewiasty – oligarchów watykañskich, stanowi±cych sob± stolicê apostolska z bestyj± – klerem chrze¶cijañskim.
B.G.
XVII. 7. - I rzek³ mi Anio³: Czemu¿ siê dziwujesz? Ja tobie powiem tajemnicê tej niewiasty i bestyi, która j± nosi, która ma siedm g³ów i dziesiêæ rogów.
S³owa tego zdania; - „Ja tobie powiem tajemnicê tej niewiasty i bestyi, która j± nosi, która ma siedm g³ów i dziesiêæ rogów.”, ukazuj± istniej±c± zale¿no¶æ i wspólnotê, jaka istnieje pomiêdzy dwoma wielkimi tajemnicami Apokalipsy. Bestyja maj±ca siedem g³ów i rogów dziesiêæ, jest symbolem kleru chrze¶cijañskiego, który nosi niewiastê – oligarchów watykañskich, stanowi±cych sob± Stolicê Apostolsk±. Nosi, - oznacza utrzymuje. Kler „siedmiog³owa bestia” utrzymuje w taki sposób „niewiastê”, ¿e zbiera od wiernych datki na utrzymanie stolicy apostolskiej.
Stwierdzenie Boga; - „A dziesiêæ rogów, które¶ widzia³ na bestyi, ciæ w nienawi¶ci mieæ bêd± wszetecznicê” mówi, ¿e Dziesiêæ Przykazañ Bo¿ych w nienawi¶ci mieæ bêdzie Wszetecznicê, – czyli Stolicê Apostolsk± (rodzaj ¿eñski – w kontek¶cie Niewiasta), lub inaczej mówi±c Watykan. W innej odmianie tej informacji od Boga, mo¿emy przeczytaæ, ¿e Dziesiêæ Przykazañ Bo¿ych nienawidzi kleru watykañskiego.
U¿ycie przez Boga s³owa „w nienawi¶ci”, pokazuje nam jak bardzo blu¼ni kler watykañski przeciwko potrzebom Boga i do jakiego stopnia Bóg obci±¿a tych kap³anów k³amstwem przeciwko boskim potrzebom. (W tym miejscu nale¿y zwróciæ uwagê na fakt, ¿e w Niebie nie istnieje forma emocjonalnego postêpowania w stanie nienawi¶ci.) Ujête tu, przez Boga, okre¶lenie – „w nienawi¶ci mieæ bêd± wszetecznicê” mia³o na celu pokazanie stanu negatywnej oceny Boga dla k³amstw g³oszonych w naukach chrze¶cijañskich ze wskazaniem na watykañskie a dotycz±cych potrzeb Boga.
Najwa¿niejsz± kwesti±, która jest zwi±zana z nienawi¶ci± Dziesiêciu Przykazañ do kleru chrze¶cijañskiego a tym samym, „nienawi¶ci±” samego Boga do tego kleru, jest zmiana nakazu formy zastosowania spo³ecznego Dziesiêciu Przykazañ Bo¿ych, jak± przes³a³ Bóg wraz z tablicami. Te przykazania wraz z tre¶ci±, mia³y dodatkow± informacjê, która dotyczy³a sposobu ich zastosowania.
Bóg rozkaza³by Dziesiêæ Przykazañ, które przes³a³ na tablicach, zastosowali w swoim ¿yciu W³adcy i Kap³ani. Nakazy zawarte na tablicach nie mia³y byæ wymuszane na spo³eczno¶ci.
W efekcie przyjêcia nakazów przez kap³anów, zawarte w ich tre¶ci rady, wymusi³yby wzorowe ¿ycie stosuj±cych przykazania kap³anów i w³adców. Tym samym, te postacie, bêd±ce na spo³ecznym „¶wieczniku”, by³yby doskona³ym i widocznym, jak równie¿ zrozumia³ym wzorem do na¶ladowania dla innych ludzi. Je¿eli kto¶ chcia³by ¿yæ wed³ug wzoru, jaki pokazywaliby, stosuj±cy te boskie rady kap³ani, móg³by braæ z nich przyk³ad. Ale w zamy¶le Boga, nie istnia³ nakaz stosowania tych rad, przez spo³eczno¶æ. Przyjêcie przez ludzi, takiego sposobu ¿ycia, jaki prezentowaliby kap³ani stosuj±cy rady, by³o wed³ug Boga dobrowolne. Je¿eli komu¶, taki sposób ¿ycia by siê spodoba³, móg³by go przyj±æ dla siebie. Skuteczno¶æ zastosowana spo³ecznego rad zawartych w przykazaniach, zale¿na by by³a, od jako¶ci ¿ycia kap³anów je stosuj±cych.
Kap³ani utajnili ten rozkaz Boga, uznaj±c go za zbyt trudny do wykonania. W zamian, ju¿ znane publicznie rady istniej±ce na tablicach, które Moj¿esz otrzyma³ od Boga, postanowili zmanipulowaæ, jako element kultu religijnego. Nakaz stosowania Dziesiêciu Przykazañ Bo¿ych dla wiernych by³ rozwi±zaniem bêd±cym w sprzeczno¶ci, z jednoznacznym nakazem Boga.
Taki blu¼nierczy sposób zastosowania Dziesiêciu Przykazañ Bo¿ych, by³ metod± wyj¶cia z trudnej sytuacji, przez leniwych kap³anów a zarazem by³ sposobem wrogim, w stosunku do potrzeb Boga.
Zwyk³y cz³owiek, nie podejmuje siê s³u¿by bo¿ej a tym samym, nie posiada odpowiedniego charakteru, woli i obowi±zku, jak równie¿ osobistej determinacji do ¿ycia w nakazywany przez Boga sposób. Nakazy zawarte w przykazaniach móg³, ale nie musia³ stosowaæ. Kap³an, który podejmuje siê s³u¿by bo¿ej powinien po¶wiêciæ swoje ¿ycie w spo³eczeñstwie dla potrzeb Boga. Jedynym w³a¶ciwym sposobem takiego po¶wiêcenia dla Boga, jest wzór ¿ycia rodzinnego, wed³ug nakazów zawartych w przykazaniach.
Kap³ani mieli ¿yæ we w³asnych rodzinach i stosuj±c nakazy Boga, byæ wzorem postepowania dla innych. Inni jak by chcieli, lub gdyby im siê ten wzór podoba³, mogliby równie¿ go zastosowaæ.
Niestety, kap³ani w my¶l nakazu Boga nie post±pili a tym samym przykazania nie mog³y wzi±æ swego królestwa i mocy i rady. Kler watykañski, post±pi³ jeszcze dalej na drodze blu¼nierstwa przeciw Bogu. Nie tylko, ¿e nie stosuje Dziesiêciu Przykazañ we w³asnym ¿yciu, to jeszcze dodatkowo usun±³ on instytucjê ma³¿eñstwa kap³anów, wprowadzaj±c celibat. Celibat i pomijanie obowi±zku stosowania przykazañ przez kap³anów, jest podwójnym blu¼nierstwem w stosunku do potrzeb Boga, i w stosunku do samego Boga.
Kolejny zwrot; - „i uczyni± j± spustoszon± i nag±, „ mówi nam, ¿e spo³eczne zrozumienie blu¼nierstwa kap³anów wzglêdem Boga, ca³kowicie zdegraduje ich pozycjê s³ugi bo¿ego i po¶rednika do Boga.
Blu¼nierstwo wynikaj±ce ze sposobu zastosowania przykazañ, poznane publicznie, spowoduje sytuacjê wskazan± w tym zwrocie; - „i cia³o jej bêd± je¶æ, a sam± ogniem spal±.” Cia³o jej bêd± je¶æ, oznacza, ¿e wszystkie stosowane dogmaty i doktryny katolickie zostan± publicznie os±dzone. A sam± ogniem spal±, oznacza, ¿e kap³ani odarci ze szat k³amstwa wzglêdem Boga, bêd± palic siê ze wstydu przed w³asnymi wiernymi.
B.G.
XVII. 1. - I przyszed³ jeden z siedmiu Anio³ów, którzy mieli siedm czasz, i rzek³ do mnie, mówi±c mi: Chod¼, oka¿ê ci os±dzenie onej wielkiej wszetecznicy, która siedzi nad wodami wielkiemi,
W zdaniu; - „Chod¼, oka¿ê ci os±dzenie onej wielkiej wszetecznicy, która siedzi nad wodami wielkiemi, „ jest zawarta informacja, która przedstawia postac „wszetecznicy”, jako symbolu skrywaj±cego Watykan. Wody w tre¶ci Apokalipsy symbolizuj± spo³eczno¶æ wiernych chrze¶cijañskich. Siedz±ca nad nimi wszetecznica jest stolic± tej spo³eczno¶ci.
B.G.
XVII. 3. - I odniós³ miê na puszczê w duchu. I widzia³em niewiastê siedz±c± na szar³atnoczerwonej bestyi, pe³nej imion blu¼nierstwa, która mia³a siedm g³ów i dziesiêæ rogów.
W tym zdaniu; - „I widzia³em niewiastê siedz±c± na szar³atnoczerwonej bestyi, pe³nej imion blu¼nierstwa, która mia³a siedm g³ów i dziesiêæ rogów” istniej± informacje dokumentuj±ce wskazania na istnienie blu¼nierstwa kleru chrze¶cijañskiego i watykañskiego. Niewiasta – Stolica Apostolska, siedz±ca na bestyji, jest wspólnot± warto¶ci ze spo³eczno¶ci± kleru chrze¶cijañskiego, pe³nego blu¼nierstwa. Dowodowym wskazaniem jest po³±czenie niewiasty – oligarchów watykañskich, stanowi±cych sob± stolicê apostolska z bestyj± – klerem chrze¶cijañskim.
B.G.
XVII. 7. - I rzek³ mi Anio³: Czemu¿ siê dziwujesz? Ja tobie powiem tajemnicê tej niewiasty i bestyi, która j± nosi, która ma siedm g³ów i dziesiêæ rogów.
S³owa tego zdania; - „Ja tobie powiem tajemnicê tej niewiasty i bestyi, która j± nosi, która ma siedm g³ów i dziesiêæ rogów.”, Ukazuj± istniej±c± zale¿no¶æ i wspólnotê, jaka istnieje pomiêdzy dwoma wielkimi tajemnicami Apokalipsy. Bestyja maj±ca siedem g³ów i rogów dziesiêæ, jest symbolem kleru chrze¶cijañskiego, który nosi niewiastê – oligarchów watykañskich, stanowi±cych sob± Stolicê Apostolsk±, która jest zaszyfrowana pod s³owem „niewiasta”. Nosi, - oznacza utrzymuje. Kler „siedmiog³owa bestia” utrzymuje w taki sposób „niewiastê”, ¿e zbiera od wiernych datki na utrzymanie stolicy apostolskiej.
P.S. Powy¿szy tekst, przedstawiam, jako cz³owiek, który ma do tego pe³ne prawo otrzymane do Boga i czyniê Jego wolê. Jestem tu na Ziemi w charakterze przedstawiciela Boga i dysponujê odpowiednim prawem i wiedz± do reprezentowania Jego potrzeb. Ka¿de s³owo, które napisa³em i gdziekolwiek napiszê w sprawach Boga, jestem w stanie uzasadniæ w odniesieniu do potrzeb Boga i Jego woli.


© Struski Andrzej de Merowing

Wszelkie Prawa Zastrze¿one. Kopiowanie, rozpowszechnianie tylko za zgod± autora tekstu oraz podaniem linku do orginalnej strony autorów.