> Strona główna > Artykuły > Watykan > BOG NAZYWA KLER RELIGII RZYMSKO –KATOLICKIEJ - BESTYJA
Artykuły
Semper invicta

7924 - WyświetleńTajne Szyfry Biblii
4226 - WyświetleńDogmaty – Przedmowa
BOG NAZYWA KLER RELIGII RZYMSKO –KATOLICKIEJ - BESTYJA
Data 25/12/2014 01:01  Autor Andrzej Struski  Kliknięć 702  Język Polish
 

 



 W związku ze świętami Bożego Narodzenia i w odniesieniu do sprawy,że Watykan przez 2000 lat kpił sobie z Potrzeb Boga i z ludzi na Ziemi, nadszedł Czas Jego Osądzenia. 

W Imieniu Boga i z Jego Woli przesyłam Wam Wszystkim poniższy tekst:
BÓG NAZYWA KLER RELIGII RZYMSKO –KATOLICKIEJ - BESTYJĄ.
B.G.
III. 18. - a oczy twoje namaż maścią wzrok naprawiającą, abyś widział.
B.G.
XIII. 1. - I widziałem bestyję występującą z morza, mającą siedm głów i rogów dziesięć; a na rogach jej było dziesięć koron, a na głowach jej imię bluźnierstwa.
W słowach; - „I widziałem bestyję występującą z morza, „jest ukryta kluczowa informacja. Właściwe odczytanie tej zaszyfrowanej informacji posiada fundamentalne znaczenie, dla odczytania wszystkich pozostałych zaszyfrowanych a treści Apokalipsy informacji od Boga. Odczytania w takim znaczeniu, w jakim Bóg je nam przekazał.
W treści wersetu jest zaszyfrowanych 5 tajemnic.
1. Bestyja występująca z morza
2. Bestyja mająca siedem głów
3. Bestyja mająca rogów dziesięć
4. Tajemnica koron na rogach
5. Na siedmiu głowach Bestyji imię bluźnierstwa
1.Bestyja występująca z morza
Pytanie; Jak wyglądała, lub co reprezentowała bestyja, którą w widzeniu, ukazano Św. Janowi?
W pierwszych słowach dotyczących bestyji, Św. Jan napisał; „I widziałem bestyję występującą z morza,”.
On już ją widzi, ale zanim opisze jej cechy, wskazuje nam miejsce i charakter jej wystąpienia, czyli czynność, jaką sama bestyja wykonuje.
Według tego, co jest napisane w wersecie, bestyja występuje z morza.
Pytanie; - Z jakiego morza występuje bestyja?
Czasownik „występować” nie dotyczy wody. Z wody nie można wystąpić. Na pomoc w odszyfrowaniu tej tajemnicy przychodzi nam, inny werset z Apokalipsy.
W XVII rozdziale są spisane wersety, które wyjaśniają zaszyfrowane informacje dotyczące Watykanu, kapłanów i religii.
B.G.
XVII. 15. - „I rzekł mi: Wody, któreś widział, gdzie wszetecznica siedzi, są ludzie i zastępy, i narody, i języki.”
W tym wersecie jest zapisane stwierdzenie: „Wody, któreś widział, są ludzie i zastępy, i narody, i języki.” Takie stwierdzenie wyjaśnia kwestię z pierwszej tajemnicy wersetu XIII. 1., Która odnosi się do warunków, lub okoliczności, z czego występuje bestyja?
Zwrot; - „I widziałem bestyję występującą z morza, „ jest kontekstem do zwrotu; - „Wody, któreś widział”. Zarówno słowo; - „morze” jak i słowo; - „wody” mówią o tym samym, mówią o miejscu, warunkach, lub o środowisku, z jakiego występuje bestyja. W dalszym kontekście zwrot; - „Wody, któreś widział, są ludzie i zastępy, i narody, i języki.” Wnosi wyjaśnienie, - że to morze i te wody symbolizują ludzi.
Z kolei ludzie są tu podzieleni na grupy według określonych cech.
1. Narody – ludzie różnych narodowości.
2. Zastępy – ludzie w Narodach/Państwach w zebranych grupach (nie są to całe Narody tylko wspólnoty).
3. Języki – W tym wspólnym „morzu/wodach” w tych wspólnotach różnonarodowych, ludzie mówią różnymi językami, lecz zgormadzeni są pod jednym sztandarem.
Św. Jan w widzeniu zobaczył międzynarodową, wielojęzyczną społeczność, z której to społeczności, z jej środowiska, występuje bestyja.
Ta bestyja z widzenia, którą Św. Jan opisuje, jest szczególną postacią, lub grupą szczególnych osób, jakie występują przed front, przed oblicze, wskazywanej tu, społeczności.
W tym momencie już wiemy, że bestyja jest symbolem wąskiej grupy społecznej, reprezentującej opisaną tu społeczność kapłanów, jako pasterzy szerokich rzesz wiernych. Społeczność o tak szerokich cechach międzynarodowych, jest wyjątkowym zbiorem ludzkim. Ta społeczność religijna jest wskazana w treści Apokalipsy a tym samym, w procesie dowodowym, uzyskujemy dodatkowe informacje o cechach charakteru symbolizowanego bestja szyfru. Apokalipsa w całej swojej treści odnosi się do spraw związanych z Jezusem Chrystusem i w taki sposób jej treść dotyczy wyłącznie spraw chrystusowych. Takie konteksty ostatecznie wyjaśniają pierwszą tajemnicę wersetu i inne tajemnice Apokalipsy. Ta postac, która występuje z morza, musi być ściśle związana ze sprawami Jezusa Chrystusa.
Św. Jan w widzeniu miał pokazaną społeczność kapłanów chrześcijańskich, występujących przed front wiernych katolickich, całkowicie związanych z Watykanem.
Bestyja - to słowo szyfr, dla przedstawiania kapłanów religii rzymsko - katolickiej.

2. Bestyja mająca siedem głów
Druga tajemnica tego wersetu a raczej tajemnica kapłanów symbolizowanych słowem bestyja, jest związana z określeniem; - „siedem głów”.
W treści Apokalipsy liczba siedem pełni rolę klucza i symbolizuje to, co pochodzi z Nieba, lub od Boga. Symbolizuje rzeczy mające pozytywną wartość.
Zastosowany tu, klucz; - „siedem głów” w swoim drugim członie – słowo głowa - oznacza rzeczy związane z intelektem człowieka. W powiązani oba słowa klucza mówią o intelekcie kapłanów katolickich. Sprawy związane z intelektem, dotyczące bestyji, czyli kapłanów chrześcijańskich, to sprawy związane z niebem, z Bogiem - Ojcem Jezusa Chrystusa i z samym Jezusem. O tego typu sprawach mówi szyfr „siedem głów”.
Reasumując informacje zawarte w dwóch pierwszych tajemnicach wersetu, możemy wyciągnąć wniosek, że wskazywana bestyja to szyfr mówiący o kapłanach kultu, związanego z Jezusem Chrystusem.
3. Bestyja mająca rogów dziesięć
Druga tajemnica dotyczyła intelektu człowieka i była zaszyfrowana w słowach ”siedem głów” a trzecia z kolei tajemnica, jest ukryta w słowach „rogów dziesięć”. Liczebnik 10 nie może wskazywać rzeczywistych, czyli fizycznych rogów jest, więc szyfrem dotyczącym tej tajemnicy.
W treści Apokalipsy istnieją wersety kontekstowe uzupełniające informacje, które dotyczą „dziesięciu rogów”.
B.G.
XVII. 12. - A dziesięć rogów, któreś widział, jest dziesięć królów, którzy królestwa jeszcze nie wzięli; ale wezmą moc jako królowie, na jednę godzinę z bestyją.
Zwrot; - „A dziesięć rogów, któreś widział, jest dziesięć królów”, „dziesięć królów” przedstawia te „rogi”, jako rzecz, która posiada pozytywną wartość. Już w podstawowym wersecie 1 z XIII rozdz. istnieje zwrot, który mówi o koronach, cyt.; - a na rogach jej było dziesięć koron” tymi słowami informuje nas, że tajemnica dotycząca „dziesięciu rogów” mówi o rzeczy pozytywnej.
Według treści zawartej w tych cytatach, „rogi” są zaszyfrowaną informacją i mówią o rzeczy, lub dziesięciu rzeczach, które posiadają, lub powinny posiadać władzę, lub moc równą władzy królewskiej.
Kolejna informacja; - „którzy królestwa jeszcze nie wzięli; „ mówi, że te 10 rzeczy, które posiadają status władzy królewskiej, jeszcze swej władzy i mocy nie wzięły, lub nie użyły.
W ostatniej zwrotach tego wersetu; - „ale wezmą moc, jako królowie, na jednę godzinę z bestyją.”, Jest ujęta informacja, która mówi, że ta moc zostanie użyta, że te tajemnicze rzeczy, lub postacie ją wezmą.
Zwrot; - „ale wezmą moc, jako królowie” ukazuje nam rąbek charakteru tych tajemniczych rzeczy, lub postaci. Z poprzednich dwóch tajemnic pierwszego wersetu wynika, że dziesięć rogów jest bezpośrednio połączone z siedmioma głowami. Z kolei siedem głów są związaną z Jezusem Chrystusem, intelektualną wartością kapłanów chrześcijańskich.
W słowach; - „wezmą moc”, jest informacja, że to nie kapłani dadzą im moc a wręcz przeciwnie, wymuszą uzyskanie tej mocy na kapłanach.
4. Tajemnica koron na rogach
B.G.
XVII. 13. - Ci jedną radę mają i moc, i zwierzchność swoję bestyi podadzą.
Określenie zawarte w słowach; - „Ci jedną radę mają i moc, „ mówi, że te dziesięć rzeczy, posiadają indywidualny charakter dziesięciu postaci, mają jedną radę i dysponują mocą.
W słowach; - „Ci jedną radę mają” istnieje informacja, że każda postać (Ci, lub one) ma jedną radę. Z tego wynika, że dziesięć postaci to, 10 rad, albo dziesięć postaci to, dziesięć przykazań.
Zwrot ten; - „i zwierzchność swoję bestyi podadzą.” Ten zwrot, jako kolejna informacja potwierdza, że dziesięć rogów to nic innego jak dziesięć rad a dziesięć rad to w chrześcijaństwie, Dziesięć Przykazań Bożych? Posiadają one, te przykazania, lub rady, naturalną zwierzchność nad kapłanami chrześcijańskimi.
Tę zwierzchność im podadzą, czyli wniosą własnym tekstem i treścią w nim zawartą, nakazy postepowania dla kapłanów. Dla tych kapłanów, którzy zrozumieją istotę chrześcijańskiego bluźnierstwa w stosunku do potrzeb Boga i postanowią zmienić swoje życie osobiste i kapłańskie, przyjmując Dziesięć Przykazań Bożych, jako nakazy dla siebie. Stosując we własnym życiu rady Boga, jakie istnieją w przykazaniach, staną się widocznym wzorem dla innych ludzi. W tym momencie „na rogi” – Przykazania, wrócą korony.
Wskazanie na dziesięć rogów, które symbolizują Dziesięć Przykazań Bożych, jako na rzeczy posiadające władzę i moc królewską, jest całkowicie uzasadnione. Dziesięć Przykazań Bożych posiada właśnie taki status społeczny w odniesieniu do potrzeb Boga.
5. Na siedmiu głowach Bestyji imię bluźnierstwa
B.G.
XVII. 16. - A dziesięć rogów, któreś widział na bestyi, ci BÓG NAZYWA KLER RELIGII RZYMSKO – KATOLICKIEJ - BESTYJĄ.
B.G.
III. 18. - a oczy twoje namaż maścią wzrok naprawiającą, abyś widział.
B.G.
XIII. 1. - I widziałem bestyję występującą z morza, mającą siedm głów i rogów dziesięć; a na rogach jej było dziesięć koron, a na głowach jej imię bluźnierstwa.
W słowach; - „I widziałem bestyję występującą z morza, „jest ukryta kluczowa informacja. Właściwe odczytanie tej informacji posiada fundamentalne znaczenie dla odczytania wszystkich pozostałych informacji od Boga w takim znaczeniu, w jakim On nam je przekazał.
W treści wersetu jest zaszyfrowanych 5 tajemnic.
6. Bestyja występująca z morza
7. Bestyja mająca siedem głów
8. Bestyja mająca rogów dziesięć
9. Tajemnica koron na rogach
10. Na siedmiu głowach Bestyji imię bluźnierstwa
1.Bestyja występująca z morza
Pytanie; Jak wyglądała, lub co reprezentowała bestyja, którą w widzeniu, ukazano Św. Janowi?
W pierwszych słowach dotyczących bestyji Św. Jan napisał; „I widziałem bestyję występującą z morza,”.
On już ją widzi, ale zanim opisze jej cechy, wskazuje nam miejsce i charakter jej wystąpienia, czyli czynność, jaką sama bestyja wykonuje.
Według tego, co jest napisane w wersecie, bestyja występuje z morza.
Pytanie; - Z jakiego morza ona występuje?
Czasownik „występować” nie dotyczy wody. Z wody nie można wystąpić. Na pomoc w odszyfrowaniu tej tajemnicy przychodzi nam, inny werset z Apokalipsy.
W XVII rozdziale są spisane wersety, które wyjaśniają zaszyfrowane informacje dotyczące Watykanu, kapłanów i religii.
B.G.
XVII. 15. - „I rzekł mi: Wody, któreś widział, gdzie wszetecznica siedzi, są ludzie i zastępy, i narody, i języki.”
W tym wersecie jest zapisane stwierdzenie: „Wody, któreś widział, są ludzie i zastępy, i narody, i języki.” Takie stwierdzenie wyjaśnia kwestię z pierwszej tajemnicy wersetu XIII. 1., Która odnosi się do warunków, lub okoliczności, z czego występuje bestyja.
Zwrot; - „I widziałem bestyję występującą z morza, „ jest kontekstem do zwrotu; - „Wody, któreś widział”. Zarówno słowo; - „morze” jak i słowo; - „wody” mówią o tym samym, mówią o miejscu, warunkach, lub o środowisku, z jakiego występuje bestyja. W dalszym kontekście zwrot; - „Wody, któreś widział, są ludzie i zastępy, i narody, i języki.” Wyjaśnia, że to morze i te wody symbolizują ludzi.
Z kolei ludzie są tu podzieleni na grupy według określonych cech.
1. Narody – ludzie różnych narodowości.
2. Zastępy – ludzie w Narodach/Państwach w zebranych grupach (nie są to całe Narody tylko wspólnoty).
3. Języki – W tym wspólnym „morzu/wodach” w tych wspólnotach różnonarodowych, ludzie mówią różnymi językami, lecz zgormadzeni są pod jednym sztandarem.
Św. Jan w widzeniu zobaczył międzynarodową, wielojęzyczną społeczność, z której to społeczności, z jej środowiska, występuje bestyja.
Ta bestyja z widzenia, którą Św. Jan opisuje, jest szczególną postacią, lub grupą szczególnych osób, jakie występują przed front, przed oblicze, wskazywanej tu, społeczności.
W tym momencie już wiemy, że bestyja jest symbolem wąskiej grupy społecznej, reprezentującej opisaną tu społeczność. Społeczność o tak szerokich cechach międzynarodowych, jest wyjątkowym zbiorem ludzkim. Taka społeczność opisana w treści Apokalipsy, uzyskuje dodatkowe cechy. Apokalipsa mówi o religii związanej z Jezusem Chrystusem, co ostatecznie wyjaśnia pierwszą tajemnicę wersetu.
Św. Jan w widzeniu miał pokazaną społeczność kapłanów chrześcijańskich związanych z Watykanem.
Bestyja - to słowo szyfr, dla przedstawiania kapłanów religii rzymsko - katolickiej.

2. Bestyja mająca siedem głów
Druga tajemnica tego wersetu a raczej tajemnica kapłanów symbolizowanych słowem bestyja, jest związana z określeniem; - „siedem głów”.
W treści Apokalipsy liczba siedem pełni rolę klucza i symbolizuje to, co pochodzi z Nieba, lub od Boga. Symbolizuje rzeczy mające pozytywną wartość.
Zastosowany tu, klucz; - „siedem głów” w swoim drugim członie – słowo głowa - oznacza rzeczy związane z intelektem człowieka. W powiązani oba słowa klucza mówią o intelekcie kapłanów katolickich. Sprawy związane z intelektem, dotyczące bestyji, czyli kapłanów chrześcijańskich, to sprawy związane z niebem, z Bogiem - Ojcem Jezusa Chrystusa i z samym Jezusem. O tego typu sprawach mówi szyfr „siedem głów”.
Reasumując informacje zawarte w dwóch pierwszych tajemnicach wersetu, możemy wyciągnąć wniosek, że wskazywana bestyja to szyfr dla kapłanów kultu związanego z Jezusem Chrystusem.
P.S. 7 sakramentów świętych, 7 grzechów głównych,
B.G.
XVII. 9. - Tuć jest rozum mający mądrość: Te siedm głów są siedm gór, na których ta niewiasta siedzi.
3. Bestyja mająca rogów dziesięć
Druga tajemnica siedem głów a trzecia z kolei to, rogów dziesięć. Liczebnik 10 nie może wskazywać rzeczywistych, czyli fizycznych rogów jest, więc szyfrem dotyczącym kolejnej tajemnicy.
W treści Apokalipsy sa zapisane 3 wersety uzupełniające informacje, dotyczące dziesięciu rogów.
B.G.
XVII. 12. - A dziesięć rogów, któreś widział, jest dziesięć królów, którzy królestwa jeszcze nie wzięli; ale wezmą moc jako królowie, na jednę godzinę z bestyją.
Zwrot; - „A dziesięć rogów, któreś widział, jest dziesięć królów, „ przedstawia te rogi, jako rzecz, która posiada pozytywną wartość. Już w podstawowym wersecie 1 z XIII rozdz. istnieje zwrot, który mówi o koronach, cyt.; - a na rogach jej było dziesięć koron”.
Według treści zawartej w tych cytatach, rogi są zaszyfrowaną informacją i mówią o rzeczy, lub dziesięciu rzeczach, które posiadają, lub powinny posiadać władzę, lub moc równą władzy królewskiej.
Kolejna informacja; - „którzy królestwa jeszcze nie wzięli; „ mówi, że te 10 rzeczy, które posiadają status władzy królewskiej, jeszcze swej władzy i mocy nie wzięły, lub nie użyły.
W ostatniej zwrotach tego wersetu; - „ale wezmą moc, jako królowie, na jednę godzinę z bestyją.”, Jest ujęta informacja, która mówi, że ta moc zostanie użyta, że te tajemnicze rzeczy ją wezmą.
Zwrot; - „ale wezmą moc, jako królowie” ukazuje nam rąbek charakteru tych tajemniczych rzeczy. Z poprzednich dwóch tajemnic pierwszego wersetu wynika, że dziesięć rogów jest bezpośrednio połączone z siedmioma głowami. Z kolei głowy są związaną z Jezusem Chrystusem, intelektualną wartością kapłanów chrześcijańskich.
W słowach; - „wezmą moc”, jest informacja, że to nie kapłani dadzą im moc a wręcz przeciwnie, wymuszą uzyskanie tej mocy na kapłanach.
4. Tajemnica koron na rogach
B.G.
XVII. 13. - Ci jedną radę mają i moc, i zwierzchność swoję bestyi podadzą.
Określenie zawarte w słowach; - „Ci jedną radę mają i moc, „ mówi, że te dziesięć rzeczy posiadają indywidualny charakter postaci, mają jedną radę i dysponują mocą.
W słowach; - „Ci jedną radę mają” istnieje informacja, że każda postać (Ci, lub one) ma jedną radę. Z tego wynika, że dziesięć postaci to, 10 rad, albo dziesięć postaci to, dziesięć przykazań.
Zwrot ten; - „i zwierzchność swoję bestyi podadzą.” Jako kolejna informacja potwierdza, że dziesięć rogów to nic innego jak dziesięć rad a dziesięć rad to w chrześcijaństwie, Dziesięć Przykazań Bożych? Posiadają one, te przykazania, lub rady, naturalną zwierzchność nad kapłanami chrześcijańskimi.
Tę zwierzchność im podadzą, czyli wniosą własnym tekstem i treścią w nim zawartą, nakazy postepowania dla kapłanów. Dla tych kapłanów, którzy zrozumieją istotę chrześcijańskiego bluźnierstwa w stosunku do potrzeb Boga i postanowią zmienić swoje życie osobiste i kapłańskie, przyjmując Dziesięć Przykazań Bożych, jako nakazy dla siebie. Stosując we własnym życiu rady Boga, jakie istnieją w przykazaniach, staną się widocznym wzorem dla innych ludzi. W tym momencie „na rogi” – Przykazania, wrócą korony.
Wskazanie na dziesięć rogów, które symbolizują Dziesięć Przykazań Bożych, jako na rzeczy posiadające władzę i moc królewską, jest całkowicie uzasadnione. Dziesięć Przykazań Bożych posiada taki status społeczny w odniesieniu do potrzeb Boga.
5. Na siedmiu głowach Bestyji imię bluźnierstwa
B.G.
XVII. 16. - A dziesięć rogów, któreś widział na bestyi, cić w nienawiści mieć będą wszetecznicę i uczynią ją spustoszoną i nagą, i ciało jej będą jeść, a samą ogniem spalą.
Stwierdzenie Boga; - „A dziesięć rogów, któreś widział na bestyi, cić w nienawiści mieć będą wszetecznicę” mówi, że Dziesięć Przykazań Bożych w nienawiści mieć będzie Wszetecznicę, – czyli Watykan. W innej odmianie tej informacji od Boga, możemy przeczytać, że Dziesięć Przykazań Bożych nienawidzi kleru watykańskiego.
Użycie przez Boga słowa „w nienawiści”, pokazuje nam jak bardzo bluźni kler watykański przeciwko potrzebom Boga i do jakiego stopnia Bóg obciąża tych kapłanów kłamstwem przeciwko boskim potrzebom. (W tym miejscu należy zwrócić uwagę na fakt, że w Niebie nie istnieje forma emocjonalnego postępowania w stanie nienawiści.) Ujęte tu, przez Boga, określenie – „w nienawiści mieć będą wszetecznicę” miało na celu pokazanie stanu negatywnej oceny Boga dla kłamstw głoszonych w naukach chrześcijańskich ze wskazaniem na watykańskie a dotyczących potrzeb Boga.
Najważniejszą kwestią, z której wynika nienawiść Dziesięciu Przykazań do kleru chrześcijańskiego a tym samym, „nienawiść” samego Boga do tego kleru, jest złamanie przez kapłanów nakazu Boga. Przykazania wraz z treścią na tablicach przesłanych Mojżeszowi, miały dodatkową informację, która dotyczyła sposobu ich zastosowania.
Bóg rozkazał, by Dziesięć Przykazań, które przesłał na tablicach, zastosowali w swoim życiu Władcy i Kapłani. Nakazy zawarte na tablicach nie miały być wymuszane do stosowania na społeczności.
W efekcie przyjęcia nakazów przez kapłanów, zawarte w ich treści - rady, wymusiłyby wzorowe życie stosujących przykazania kapłanów i władców. Tym samym, te postacie, będące na społecznym „świeczniku”, byłyby doskonałym i widocznym, jak również zrozumiałym wzorem do naśladowania dla innych ludzi. Jeżeli ktoś chciałby żyć według wzoru, jaki pokazywaliby, stosujący te boskie rady kapłani, mógłby brać z nich przykład. Ale w zamyśle Boga, nie istniał nakaz stosowania tych rad, dla społeczność. Przyjęcie przez ludzi, takiego sposobu życia, jaki prezentowaliby kapłani stosujący rady, było według Boga dobrowolne. Jeżeli komuś, taki sposób życia by się spodobał, mógłby go przyjąć dla siebie. Skuteczność zastosowana społecznego rad zawartych w przykazaniach, zależna by była, od jakości życia kapłanów je stosujących.
Kapłani utajnili ten rozkaz Boga, uznając go za zbyt trudny do wykonania. W zamian, już znane publicznie rady istniejące na tablicach, które Mojżesz otrzymał od Boga, postanowili zmanipulować i zastosować, jako element kultu religijnego. Nakaz stosowania Dziesięciu Przykazań Bożych dla wiernych był rozwiązaniem będącym w sprzeczności, z jednoznacznym zaleceniem Boga.
Taki bluźnierczy sposób zastosowania Dziesięciu Przykazań Bożych, był metodą wyjścia z obowiązku nadanego przez Boga. Wyjście z trudnej sytuacji, wymyślone przez leniwych kapłanów było sposobem wrogim, w stosunku do potrzeb Boga, było bluźnierstwem.
Zwykły człowiek, nie podejmuje się służby bożej a tym samym, nie posiada odpowiedniego charakteru, woli i obowiązku, jak również osobistej determinacji do życia w nakazywany przez Boga sposób. Nakazy zawarte w przykazaniach taki człowiek mógł, ale nie musiał stosować. Kapłan, który podejmuje się służby bożej powinien poświęcić swoje życie w społeczeństwie dla potrzeb Boga. Jedynym właściwym sposobem takiego poświęcenia dla Boga, jest wzór życia rodzinnego, według nakazów zawartych w przykazaniach.
Kapłani mieli żyć we własnych rodzinach i stosując nakazy Boga, być wzorem postepowania dla innych. Inni jak by chcieli, lub gdyby im się ten wzór podobał, mogliby również go zastosować.
Niestety, kapłani w myśl nakazu Boga nie postąpili a tym samym, przykazania nie mogły wziąć swego królestwa i mocy i rady. Kler watykański, postąpił jeszcze dalej na drodze bluźnierstwa przeciw Bogu. Nie tylko, że nie stosuje Dziesięciu Przykazań we własnym życiu, to jeszcze dodatkowo usunął on instytucję małżeństwa kapłanów, wprowadzając celibat. Celibat i pomijanie obowiązku stosowania przykazań przez kapłanów, jest podwójnym bluźnierstwem w stosunku do potrzeb Boga, i w stosunku do samego Boga.
Kolejny zwrot; - „i uczynią ją spustoszoną i nagą, „ mówi nam, że społeczne zrozumienie bluźnierstwa kapłanów względem Boga, całkowicie zdegraduje ich pozycję sługi bożego i pośrednika do Boga.
Bluźnierstwo wynikające ze sposobu zastosowania przykazań, poznane publicznie, spowoduje sytuację wskazaną w tym zwrocie; - „i ciało jej będą jeść, a samą ogniem spalą.” Ciało jej będą jeść, oznacza, że wszystkie stosowane dogmaty i doktryny katolickie zostaną publicznie osądzone. A samą ogniem spalą, oznacza, że kapłani odarci ze szat kłamstwa względem Boga, będą palic się ze wstydu przed własnymi wiernymi.
B.G.
XVII. 1. - I przyszedł jeden z siedmiu Aniołów, którzy mieli siedm czasz, i rzekł do mnie, mówiąc mi: Chodź, okażę ci osądzenie onej wielkiej wszetecznicy, która siedzi nad wodami wielkiemi,
W zdaniu; - „Chodź, okażę ci osądzenie onej wielkiej wszetecznicy, która siedzi nad wodami wielkiemi, „ jest zawarta informacja, która przedstawia postac „wszetecznicy”, jako symbolu skrywającego Watykan. Wody w treści Apokalipsy symbolizują społeczność wiernych chrześcijańskich. Siedząca nad nimi wszetecznica jest stolicą tej społeczności.
B.G.
XVII. 3. - I odniósł mię na puszczę w duchu. I widziałem niewiastę siedzącą na szarłatnoczerwonej bestyi, pełnej imion bluźnierstwa, która miała siedm głów i dziesięć rogów.
W tym zdaniu; - „I widziałem niewiastę siedzącą na szarłatnoczerwonej bestyi, pełnej imion bluźnierstwa, która miała siedm głów i dziesięć rogów” istnieją informacje dokumentujące wskazania na istnienie bluźnierstwa kleru chrześcijańskiego i watykańskiego. Niewiasta – Stolica Apostolska, siedząca na bestyji – klerze katolickim, tworzy wspólnotę wartości. Wszetecznica – Watykan, poprzez Niewiastę – władze Watykanu ze społecznością kleru chrześcijańskiego i wszyscy są pełni bluźnierstwa.
Dowodowym wskazaniem jest połączenie niewiasty – oligarchów watykańskich, stanowiących sobą stolicę apostolska z bestyją – klerem chrześcijańskim.
B.G.
XVII. 7. - I rzekł mi Anioł: Czemuż się dziwujesz? Ja tobie powiem tajemnicę tej niewiasty i bestyi, która ją nosi, która ma siedm głów i dziesięć rogów.
Słowa tego zdania; - „Ja tobie powiem tajemnicę tej niewiasty i bestyi, która ją nosi, która ma siedm głów i dziesięć rogów.”, ukazują istniejącą zależność i wspólnotę, jaka istnieje pomiędzy dwoma wielkimi tajemnicami Apokalipsy. Bestyja mająca siedem głów i rogów dziesięć, jest symbolem kleru chrześcijańskiego, który nosi niewiastę – oligarchów watykańskich, stanowiących sobą Stolicę Apostolską. Nosi, - oznacza utrzymuje. Kler „siedmiogłowa bestia” utrzymuje w taki sposób „niewiastę”, że zbiera od wiernych datki na utrzymanie stolicy apostolskiej.
Stwierdzenie Boga; - „A dziesięć rogów, któreś widział na bestyi, cić w nienawiści mieć będą wszetecznicę” mówi, że Dziesięć Przykazań Bożych w nienawiści mieć będzie Wszetecznicę, – czyli Stolicę Apostolską (rodzaj żeński – w kontekście Niewiasta), lub inaczej mówiąc Watykan. W innej odmianie tej informacji od Boga, możemy przeczytać, że Dziesięć Przykazań Bożych nienawidzi kleru watykańskiego.
Użycie przez Boga słowa „w nienawiści”, pokazuje nam jak bardzo bluźni kler watykański przeciwko potrzebom Boga i do jakiego stopnia Bóg obciąża tych kapłanów kłamstwem przeciwko boskim potrzebom. (W tym miejscu należy zwrócić uwagę na fakt, że w Niebie nie istnieje forma emocjonalnego postępowania w stanie nienawiści.) Ujęte tu, przez Boga, określenie – „w nienawiści mieć będą wszetecznicę” miało na celu pokazanie stanu negatywnej oceny Boga dla kłamstw głoszonych w naukach chrześcijańskich ze wskazaniem na watykańskie a dotyczących potrzeb Boga.
Najważniejszą kwestią, która jest związana z nienawiścią Dziesięciu Przykazań do kleru chrześcijańskiego a tym samym, „nienawiścią” samego Boga do tego kleru, jest zmiana nakazu formy zastosowania społecznego Dziesięciu Przykazań Bożych, jaką przesłał Bóg wraz z tablicami. Te przykazania wraz z treścią, miały dodatkową informację, która dotyczyła sposobu ich zastosowania.
Bóg rozkazałby Dziesięć Przykazań, które przesłał na tablicach, zastosowali w swoim życiu Władcy i Kapłani. Nakazy zawarte na tablicach nie miały być wymuszane na społeczności.
W efekcie przyjęcia nakazów przez kapłanów, zawarte w ich treści rady, wymusiłyby wzorowe życie stosujących przykazania kapłanów i władców. Tym samym, te postacie, będące na społecznym „świeczniku”, byłyby doskonałym i widocznym, jak również zrozumiałym wzorem do naśladowania dla innych ludzi. Jeżeli ktoś chciałby żyć według wzoru, jaki pokazywaliby, stosujący te boskie rady kapłani, mógłby brać z nich przykład. Ale w zamyśle Boga, nie istniał nakaz stosowania tych rad, przez społeczność. Przyjęcie przez ludzi, takiego sposobu życia, jaki prezentowaliby kapłani stosujący rady, było według Boga dobrowolne. Jeżeli komuś, taki sposób życia by się spodobał, mógłby go przyjąć dla siebie. Skuteczność zastosowana społecznego rad zawartych w przykazaniach, zależna by była, od jakości życia kapłanów je stosujących.
Kapłani utajnili ten rozkaz Boga, uznając go za zbyt trudny do wykonania. W zamian, już znane publicznie rady istniejące na tablicach, które Mojżesz otrzymał od Boga, postanowili zmanipulować, jako element kultu religijnego. Nakaz stosowania Dziesięciu Przykazań Bożych dla wiernych był rozwiązaniem będącym w sprzeczności, z jednoznacznym nakazem Boga.
Taki bluźnierczy sposób zastosowania Dziesięciu Przykazań Bożych, był metodą wyjścia z trudnej sytuacji, przez leniwych kapłanów a zarazem był sposobem wrogim, w stosunku do potrzeb Boga.
Zwykły człowiek, nie podejmuje się służby bożej a tym samym, nie posiada odpowiedniego charakteru, woli i obowiązku, jak również osobistej determinacji do życia w nakazywany przez Boga sposób. Nakazy zawarte w przykazaniach mógł, ale nie musiał stosować. Kapłan, który podejmuje się służby bożej powinien poświęcić swoje życie w społeczeństwie dla potrzeb Boga. Jedynym właściwym sposobem takiego poświęcenia dla Boga, jest wzór życia rodzinnego, według nakazów zawartych w przykazaniach.
Kapłani mieli żyć we własnych rodzinach i stosując nakazy Boga, być wzorem postepowania dla innych. Inni jak by chcieli, lub gdyby im się ten wzór podobał, mogliby również go zastosować.
Niestety, kapłani w myśl nakazu Boga nie postąpili a tym samym przykazania nie mogły wziąć swego królestwa i mocy i rady. Kler watykański, postąpił jeszcze dalej na drodze bluźnierstwa przeciw Bogu. Nie tylko, że nie stosuje Dziesięciu Przykazań we własnym życiu, to jeszcze dodatkowo usunął on instytucję małżeństwa kapłanów, wprowadzając celibat. Celibat i pomijanie obowiązku stosowania przykazań przez kapłanów, jest podwójnym bluźnierstwem w stosunku do potrzeb Boga, i w stosunku do samego Boga.
Kolejny zwrot; - „i uczynią ją spustoszoną i nagą, „ mówi nam, że społeczne zrozumienie bluźnierstwa kapłanów względem Boga, całkowicie zdegraduje ich pozycję sługi bożego i pośrednika do Boga.
Bluźnierstwo wynikające ze sposobu zastosowania przykazań, poznane publicznie, spowoduje sytuację wskazaną w tym zwrocie; - „i ciało jej będą jeść, a samą ogniem spalą.” Ciało jej będą jeść, oznacza, że wszystkie stosowane dogmaty i doktryny katolickie zostaną publicznie osądzone. A samą ogniem spalą, oznacza, że kapłani odarci ze szat kłamstwa względem Boga, będą palic się ze wstydu przed własnymi wiernymi.
B.G.
XVII. 1. - I przyszedł jeden z siedmiu Aniołów, którzy mieli siedm czasz, i rzekł do mnie, mówiąc mi: Chodź, okażę ci osądzenie onej wielkiej wszetecznicy, która siedzi nad wodami wielkiemi,
W zdaniu; - „Chodź, okażę ci osądzenie onej wielkiej wszetecznicy, która siedzi nad wodami wielkiemi, „ jest zawarta informacja, która przedstawia postac „wszetecznicy”, jako symbolu skrywającego Watykan. Wody w treści Apokalipsy symbolizują społeczność wiernych chrześcijańskich. Siedząca nad nimi wszetecznica jest stolicą tej społeczności.
B.G.
XVII. 3. - I odniósł mię na puszczę w duchu. I widziałem niewiastę siedzącą na szarłatnoczerwonej bestyi, pełnej imion bluźnierstwa, która miała siedm głów i dziesięć rogów.
W tym zdaniu; - „I widziałem niewiastę siedzącą na szarłatnoczerwonej bestyi, pełnej imion bluźnierstwa, która miała siedm głów i dziesięć rogów” istnieją informacje dokumentujące wskazania na istnienie bluźnierstwa kleru chrześcijańskiego i watykańskiego. Niewiasta – Stolica Apostolska, siedząca na bestyji, jest wspólnotą wartości ze społecznością kleru chrześcijańskiego, pełnego bluźnierstwa. Dowodowym wskazaniem jest połączenie niewiasty – oligarchów watykańskich, stanowiących sobą stolicę apostolska z bestyją – klerem chrześcijańskim.
B.G.
XVII. 7. - I rzekł mi Anioł: Czemuż się dziwujesz? Ja tobie powiem tajemnicę tej niewiasty i bestyi, która ją nosi, która ma siedm głów i dziesięć rogów.
Słowa tego zdania; - „Ja tobie powiem tajemnicę tej niewiasty i bestyi, która ją nosi, która ma siedm głów i dziesięć rogów.”, Ukazują istniejącą zależność i wspólnotę, jaka istnieje pomiędzy dwoma wielkimi tajemnicami Apokalipsy. Bestyja mająca siedem głów i rogów dziesięć, jest symbolem kleru chrześcijańskiego, który nosi niewiastę – oligarchów watykańskich, stanowiących sobą Stolicę Apostolską, która jest zaszyfrowana pod słowem „niewiasta”. Nosi, - oznacza utrzymuje. Kler „siedmiogłowa bestia” utrzymuje w taki sposób „niewiastę”, że zbiera od wiernych datki na utrzymanie stolicy apostolskiej.
P.S. Powyższy tekst, przedstawiam, jako człowiek, który ma do tego pełne prawo otrzymane do Boga i czynię Jego wolę. Jestem tu na Ziemi w charakterze przedstawiciela Boga i dysponuję odpowiednim prawem i wiedzą do reprezentowania Jego potrzeb. Każde słowo, które napisałem i gdziekolwiek napiszę w sprawach Boga, jestem w stanie uzasadnić w odniesieniu do potrzeb Boga i Jego woli.


© Struski Andrzej de Merowing

Wszelkie Prawa Zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie tylko za zgodą autora tekstu oraz podaniem linku do orginalnej strony autorów.